Warszawa, październik 2005r. Nr 29
Tresc Biuletynu Stowarzyszenia październik 2005
Biuletyn Miesięczny
Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego
Warszawa, październik 2005. Nr 29.
Wiceprezes naszego Stowarzyszenia Ewa Tomaszewska została wybrana do Senatu RP. Pragnę wyrazić głęboką radość z tego tytułu. Pani Ewa Tomaszewska jest znakomitym znawcą ubezpieczeń społecznych i rynku otwartych funduszy emerytalnych. W 1998 r. została Przewodniczącą Komitetu Doradczego UNFE. Jest też członkiem prezydium NSZZ „Solidarność”, uczestniczy w pracach Międzynarodowej Organizacji Pracy. Była posłem w latach 1997-2001. Kandydowała do Europarlamentu. Do Senatu została wybrana w Warszawie, popierał ją PiS.
Prawo i Sprawiedliwość wygrało wybory parlamentarne. Dobrze to wróży interesom polskiego rynku kapitałowego. Partia ta w swoim programie docenia rolę otwartych funduszy emerytalnych i rynku kapitałowego. Opowiada się też za uznaniem aktywów OFE za część finansów publicznych. O zaniedbaniach w tym zakresie w minionej kadencji sejmu przypominamy w bieżącym numerze Biuletynu Miesięcznego.
Jak zwykle zapraszam też do odwiedzenia strony internetowej Stowarzyszenia: www.srkunfe.webpark.pl. Archiwalne numery Biuletynu dostępne są na naszej stronie internetowej (w wersji tekstowej), a także pod adresem www.pelc.net.pl (w pełnej wersji).
Prezes Stowarzyszenia:
Dr Cezary Mech
ZAPROSZENIE
Bardzo serdecznie zapraszam członków naszego Stowarzyszenia i byłych pracowników UNFE na powyborcze spotkanie do lokalu KK NSZZ "SOLIDARNOŚĆ" przy ul. Jasnej 7 o godz. 17.00 w środę 5.10.2005.
Pozdrawiam.
Ewa Tomaszewska
Zmarnowana kadencja
Wybory zakończyły kolejną kadencję sejmu. Sejm zdominowany przez SLD okazał się szczególnie szkodliwy dla reformy emerytalnej w Polsce. Proces wyłączania z powszechnego systemu zaczął od służ mundurowych, a zakończył na górnikach. Nie uchwalił ani ustawy o emeryturach pomostowych ani o zakładach emerytalnych, gdyż rządy SLD nie przesłały do sejmu stosownych projektów. Za to uchwalono nowelizację ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, która nie zapewniła pełnej ochrony praw nabytych przez członków OFE, w wyniku czego OFE ING Nationale Nederlanden Polska podniósł opłaty od składki w stosunku do części swoich członków, a ograniczenia dotyczące poziomu opłaty za zarządzanie są zachowane wyłącznie do końca 2010 r. W nowej ustawie o pracowniczych programach emerytalnych ograniczono dostęp do pracowniczych programów emerytalnych oraz możliwość odprowadzania składki dodatkowej, finansowanej przez pracowników. Wprowadzono także rozwiązania dotyczące zagranicznych pracodawców i programów emerytalnych, w ogóle nie uwzględniające specyfiki polskiego systemu emerytalnego. System wzbogacono co prawda o IV filar – indywidualne konta emerytalne, ale konstrukcja ich jest tak zbiurokratyzowana, że poniosły one klęskę.
Oznacza to szczególne wyzwania stojące przed nowym parlamentem, w którym większość mają PiS i PO. Muszą one nadrobić stracone 4 lata. A czas goni, już w 2009 roku trzeba będzie wypłacać pierwsze emerytury z nowego systemu. Wciąż nie wiadomo jaka instytucja będzie za to odpowiedzialna, ani jaka będzie formuła wyliczania emerytury dożywotniej.
Także nowe rozwiązania dotyczące rynku kapitałowego zostały uchwalone przez sejm w ostatnim momencie i zaczną obowiązywać dopiero w październiku. Zatem na jednoznaczną ocenę nowych rozwiązań w tym zakresie należy poczekać, aż nowe rozwiązania wykażą swoją skuteczność w praktyce.
Paweł Pelc
radca prawny
Wiceprezes Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego UNFE
www.srkunfe.webpark.pl
srkunfe@webpark.pl
Dokumentacja
Warszawa, 28.09.2005.
Stowarzyszenie Rynku Kapitałowego UNFE
Ul. Korzystna 7
03-623 Warszawa
Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych
Ul. Niedźwiedzia 6E
02-737 Warszawa
Dotyczy: DPL/1812/117/04/05/EC
Pismo organizacji społecznej w postępowaniu.
W związku z wnioskiem z 19.09.2005 r. ING Nationale Nederlanden Polska OFE (skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 24.08.2005 r. Stowarzyszenie Rynku Kapitałowego UNFE wnosi o utrzymanie decyzji z dnia 24.08.2005 r. w mocy.
W ocenie Stowarzyszenia rozstrzygnięcie z dnia 24.08.2005 r. o odmowie zgody na podwyższenie opłaty za zarządzanie pobieranej przez OFE jest rozstrzygnięciem zgodnym z interesem członków OFE i zgromadzonym w toku postępowania przed KNUiFE materiałem dowodowym.
Stowarzyszenie pragnie także podkreślić, że w postępowaniu występowało ono na prawach strony jako organizacja społeczna, a nie jako strona, nie realizowało także w postępowaniu swojego interesu, lecz interes społeczny, a konkretnie interes członków OFE. Zatem w ocenie Stowarzyszenia nie zachodziła okoliczność powołana przez skarżącego – czyli „potrzeba uzgodnienia interesów stron”. Skoro Stowarzyszenie nie realizowało swojego interesu, lecz interes społeczny, skonkretyzowany jako interes członków OFE, to zatem w postępowaniu „wzajemnie się wykluczały” interesy członków OFE i interesy skarżącego, a nie jak chce skarżący – interesy skarżącego i Stowarzyszenia. W ocenie Stowarzyszenia zatem zarzut naruszenia zasady kontradyktoryjności podniesiony przez skarżącego jest zarzutem chybionym.
Skarżący podnosi także, że nie uczestniczył w posiedzeniu Komisji w części, w której uczestniczyli przedstawiciele Stowarzyszenia. Pragnę podnieść, że o ile w trakcie części posiedzenia, w której uczestniczyli przedstawiciele skarżącego Zarząd Stowarzyszenia był do dyspozycji Komisji, zgodnie z wezwaniem i oczekiwał w poczekalni, o tyle przedstawiciele skarżącego po swoim wystąpieniu na posiedzeniu Komisji, opuścili budynek Komisji, zatem, mimo prawidłowego zawiadomienia o posiedzeniu nie byli dostępni w trakcie wystąpienia przedstawicieli Stowarzyszenia, ani nie wyrażali gotowości do udziału w tej części posiedzenia. W ocenie Stowarzyszenia skarżący był prawidłowo zawiadomiony o posiedzeniu Komisji i opuściwszy budynek w którym odbywało się to posiedzenie przed tą częścią posiedzenia, w której uczestniczyli przedstawiciele Stowarzyszenia, sam pozbawił się możliwości udziału w przeprowadzaniu tego dowodu, zatem sprzeczne z zasadami współżycia społecznego jest obecnie podnoszenie przez skarżącego tego argumentu. Niezrozumiałe jest także podnoszenie przez skarżącego, że z częścią dowodów, w tym w szczególności z nagraniem części posiedzenia Komisji, w której uczestniczyli przedstawiciele Stowarzyszenia, zapoznał się dopiero po wydaniu decyzji przez Komisję. Skarżący otrzymał do wiadomości korespondencję Stowarzyszenia z Komisją w tej materii, z której wynikało, że powyższy dowód jest dostępny w siedzibie Komisji, jednak nie skorzystał z możliwości zapoznania się z nim i ustosunkowania do niego. W efekcie w ocenie Stowarzyszenia Komisja nie pozbawiła skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu. To skarżący zrezygnował z możliwości zarówno udziału w części posiedzenia Komisji z udziałem przedstawicieli Stowarzyszenia, wcześniej opuszczając budynek, w którym odbywało się posiedzenie i nie wnosząc o udział w tej części posiedzenia, jak również z możliwości zapoznania się z przebiegiem tej części posiedzenia i ustosunkowania się do niej, tak jak to uczyniło Stowarzyszenie, którego Zarząd pozostawał w gotowości do udziału w części posiedzenia Komisji, w której uczestniczył skarżący. A w związku z tym zarzut skarżącego jest całkowicie nieuzasadniony.
Skarżący jest profesjonalistą. Stąd w ocenie Stowarzyszenia powoływanie się przez skarżącego na rzekome naruszenie art. 9 kpa, który w zdaniu drugim wskazuje, że „organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek” jest całkowitym nieporozumieniem w odniesieniu do podmiotu takiego jakim jest otwarty fundusz emerytalny reprezentowany przez powszechne towarzystwo emerytalne.
W ocenie Stowarzyszenia, wbrew stanowisku skarżącego, to na skarżącym, jako wnioskodawcy leżało wykazanie zajścia przesłanek ustawowych warunkujących możliwość podwyższenia opłaty za zarządzanie. Postępowanie w przedmiocie zgody na podwyższenie opłaty za zarządzanie jest postępowaniem toczącym się nie z urzędu a na wniosek. Ustawodawca w ustawie zmieniającej ustawę o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych wprowadził zakaz podwyższania opłaty za zarządzanie do końca 2010 roku. Wprowadził jedynie dwa wyjątki od tej zasady: „jeżeli jest to uzasadnione koniecznością zapewnienia konkurencji pomiędzy otwartymi funduszami lub interesem członków otwartego funduszu”. Szczegółową wykładnię obu tych wyjątków przeprowadził organ nadzoru w zaskarżonej decyzji. W ocenie Stowarzyszenia wykładnia gramatyczna art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej prowadzi do wniosku, że sformułowanie, „jeżeli jest to uzasadnione” przerzuca ciężar dowodu na wnioskodawcę, czyli w niniejszej sprawie na skarżącego. Niezależnie od powyższego, wbrew stanowisku skarżącego, organ nadzoru przeprowadził postępowanie dowodowe, w którym m.in. wykonał symulacje, które wykazały brak zajścia którejkolwiek z przesłanek, określonych w art. 7 pkt ustawy zmieniającej ustawę o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Organ nadzoru wykazał w swoim postępowaniu, że wnioskowana przez skarżącego zmiana statutu OFE nie jest ani uzasadniona koniecznością zapewnienia konkurencji pomiędzy otwartymi funduszami ani interesem członków OFE. Zatem w ocenie Stowarzyszenia zarzut skarżącego w tym zakresie jest całkowicie chybiony. W ocenie Stowarzyszenia kwestionowane przez skarżącego wywody organu nadzoru, w których wskazuje on, że „strona nie wykazała”, jest właśnie potwierdzeniem, że organ nadzoru przeprowadził postępowanie dowodowe, które nie wykazało, że zachodzą wyjątki przewidziane w ustawie, a z postępowania dowodowego prowadzonego przez organ nadzoru wynika, że jest odmiennie niż twierdzi wnioskodawca. W ocenie Stowarzyszenia w omawianym postępowaniu z art. 77 § 1 kpa w związku z art. 7 kpa wynika obowiązek organu nadzoru zweryfikowania dowodów podnoszonych przez wnioskodawcę we wniosku. Zasada oficjalności postępowania dowodowego pozwala organowi nadzoru nie ograniczać się wyłącznie do twierdzeń wnioskodawcy, co w niniejszej sprawie organ nadzoru w pełni wykorzystał i w wyniku postępowania dowodowego ustalił, że nie zachodzą przesłanki wyłączające bezprawność wniosku skarżącego. Z tych przyczyn zarzut skarżącego jakoby organ nadzoru swą rolę w postępowaniu dowodowym „ograniczył w istocie wyłącznie do wzywania Wnioskodawcy i Uczestnika do składania wyjaśnień” pozostaje w sprzeczności zarówno ze zgromadzonym materiałem dowodowym zawierającym m.in. analizy przeprowadzane przez organ nadzoru, jak i z treścią zaskarżonej przez skarżącego decyzji.
Wbrew stanowisku skarżącego organ nadzoru przeprowadził pełne postępowanie dowodowe w zakresie zajścia okoliczności o których mowa w art. 7 pkt 2 ustawy zmieniającej, przeprowadził stosowne analizy, z których jednoznacznie wynikało, że wyliczenia skarżącego są fałszywe i nie uwzględniają aktualnych danych finansowych towarzystwa będącego organem skarżącego, a także, że brak jest jakichkolwiek argumentów wskazujących na związek między wysokością opłaty za zarządzanie a podwyższeniem stopy zwrotu w przyszłości. Stowarzyszenie szczegółowo omawiało tę kwestię w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 24 sierpnia, zatem jedynie podnosimy, że wywody Stowarzyszenia w tym zakresie zachowują także pełną aktualność w związku z treścią skargi i Stowarzyszenie je w pełni podtrzymuje. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla twierdzenia, by działania opisane w przypisie 8 do skargi nie mogły być sfinansowane przez PTE będące organem skarżącego bez konieczności podnoszenia opłaty za zarządzanie i to przy wyważeniu interesu członków OFE i akcjonariuszy PTE ! Charakterystyczne jest także, że skarżący nie podaje w skardze kosztów działań opisanych w wyżej powołanym przypisie, gdyż w ten sposób jeszcze bardziej widoczny byłby brak związku i ekwiwalentności między wzajemnymi świadczeniami – członków OFE i PTE w przypadku podniesienia poziomu opłaty za zarządzanie zgodnie z wnioskiem skarżącego. Z danych organu nadzoru dostępnych w serwisie internetowym wynika, że skarżący wygenerował w I półroczu 2005 r. ponad 85,66 mln PLN zysku netto, czyli ponad 14,27 PLN zysku netto średnio miesięcznie.
W ocenie Stowarzyszenia, ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ nadzoru prawidłowo, zgodnie z zasadami logiki i zasad doświadczenia życiowego, a organ nadzoru nie przekroczył zasad swobodnej oceny dowodów i nie naruszył art. 80 kpa. Skarżący zarzucając organowi nadzoru naruszenie zasad doświadczenia życiowego przy ocenie wpływu poziomu opłaty za zarządzanie na konkurencję na rynku funduszy, sam dokonuje oceny materiału sprzecznej z zasadami logiki i języka. Oczywiste powinno być, że podwyższenie opłaty za zarządzanie – ze względu na sposób kalkulacji stopy zwrotu – prowadzi do obniżenia osiąganych przez fundusz stóp zwrotu. Zatem podwyższenie opłaty za zarządzanie ogranicza konkurencję cenową oraz wynikami inwestycyjnymi. Opłata za zarządzanie wpływa bowiem na oba elementy oceny funduszu dostępne dla konsumenta – na wysokość opłaty, a także historyczne stopy zwrotu. W przypadku podniesienia opłaty za zarządzanie zatem konkurujące OFE nie muszą obniżać poziomu swoich opłat za zarządzanie, ani osiągać wyższej efektywności inwestycyjnej. A to prowadzi do wniosku, że organ nadzoru prawidłowo ustalił, że wnioskowana zmiana prowadzi do ograniczenia konkurencji , a zatem wywołuje na nią negatywny wpływ. Odwrotnie – osiągnięcie przez OFE poziomu aktywów, który prowadzi do zaprzestania wzrostu opłaty za zarządzanie prowadzi do zaostrzenia konkurencji – zapewnia OFE możliwość osiągania wyższych stóp zwrotu (dzięki niższym w stosunku do aktywów kosztom ponoszonym przez członków) oraz prowadzi do konkurencji cenowej na rynku. W ocenie Stowarzyszenia wyniki finansowe PTE reprezentującego Skarżącego prowadzą do wniosku, że PTE to ma zapewnione więcej niż „godziwe” wynagrodzenie za swoje usługi bez konieczności podnoszenia opłaty za zarządzanie. Argumentacja skarżącego odnosząca się do PTE wskazuje, że skarżący dokonuje utożsamienia między konkurencją na rynku OFE, a konkurencją na rynku PTE, co jest oczywistym błędem logicznym. OFE jest odrębnym podmiotem od PTE i jego interesy są odmienne – dla członków OFE kluczowe jest osiągnięcie jak najwyższego poziomu oszczędności emerytalnych, dla akcjonariuszy PTE – zysków. Doświadczenie życiowe w pełni ten konflikt i zróżnicowanie potwierdza i przeciwne argumenty skarżącego są całkowicie niezrozumiałe i nie zasługują na akceptację. W swojej argumentacji skarżący pomija też fakt pobierania przez OFE także opłaty od składki i istnienia rachunku premiowego, które w sposób wystarczający premiują PTE w przypadku pozyskania nowych członków. Jak jest to istotny czynnik dla skarżącego najlepiej ilustruje podniesienie przez niego opłaty od składki także w stosunku do członków OFE, którzy po ogłoszeniu ustawy zmieniającej nabyli prawo do niższego poziomu opłaty od składki.
Szczegółowe rozważania dotyczące konkurencji na rynku OFE przekazane przez Stowarzyszenie Prezesowi UOKiK są w posiadaniu organu nadzoru i zachowują one także pełną aktualność w świetle argumentów podniesionych przez skarżącego, zatem Stowarzyszenie nie powtarza ich w niniejszym piśmie. Stowarzyszenie uważa, że w toku postępowania organ nadzoru bezspornie wykazał, że podwyższenie opłaty za zarządzanie prowadzi do ograniczenia nie tylko konkurencji cenowej, ale także wynikami inwestycyjnymi i w świetle powyższego odmienne wywody skarżącego są całkowicie niezrozumiałe. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ nadzoru prawidłowo doprowadziło do ustalenia, że podniesienie opłaty za zarządzanie ogranicza konkurencję niecelową, czyli wynikami inwestycyjnymi, nie prowadzi natomiast do poprawy jakości obsługi członków OFE, gdyż przy obecnie pobieranych przez OFE opłatach i generowanych przez PTE zyskach dalsze zwiększenie poziomu opłat jest całkowicie nieuzasadnione.
Niezrozumiałe są także wywody skarżącego wskazujące, że przedmiotem postępowania nie jest podwyższenie opłaty za zarządzanie, lecz górnego limitu tej opłaty co nie jest tożsame. Nie powinno budzić wątpliwości, że owo podwyższenie górnego limitu ma na celu właśnie podwyższenie opłaty za zarządzanie. Utrzymanie limitu na dotychczasowym poziomie prowadziłoby bowiem do stopniowego obniżania opłaty za zarządzanie rozumianej tak jak chce skarżący jako procentu aktywów, natomiast podwyższenie go prowadzi do podwyższenia kwotowego poziomu tej opłaty.
Zdaniem Stowarzyszenia skarżący dokonuje także błędnej wykładni art. 136 ust. 2a ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Z brzmienia tego przepisu nie wynika w żaden sposób twierdzenie skarżącego jakoby ustawodawca postrzegał uzależnienie wysokości opłaty za zarządzanie od wartości aktywów w każdym przypadku jako okoliczności prokonkurencyjnej. Wręcz przeciwnie należy uznać, że art. 136 ust. 2a ustawy nowelizowanej i art. 7 ustawy nowelizującej są ze sobą w pełni zharmonizowane i prowadzą do tego samego celu – obniżenia poziomu opłaty za zarządzanie jako części aktywów w miarę wzrostu poziomu aktywów. Do czasu nowelizacji ustawy cel ten był osiągany tylko przez jeden mechanizm – kwotowe określenie poziomu opłaty za zarządzanie w statucie OFE przez same OFE. Ustawodawca w art. 7 ustawy nowelizującej utrzymał ten mechanizm do końca 2010 r. i dodatkowo wzmocnił go mechanizmem zawartym w art. 136 ust. 2a ustawy nowelizowanej. Mechanizm ten prowadzi także do ograniczenia poziomu opłaty za zarządzanie (jako części aktywów OFE) w miarę wzrostu wielkości aktywów. Przy czym art. 7 ustawy nowelizującej gwarantuje do końca 2010 r., że zmiana ta, co do zasady, nie pogorszy pozycji członków OFE, gdyż celem art. 136 ust. 2a było jej poprawienie w tych funduszach, które w sposób mniej konkurencyjny podeszły do ustalenia poziomu opłaty za zarządzanie na podstawie przepisów obowiązujących przed nowelizacją. Art. 136 ust. 2a ustawy nowelizowanej potwierdza także, że ustawodawca w pełni rozumie, że koszty zarządzania nie są wprost proporcjonalne do przyrostu aktywów. Zatem należy uznać, że oba przepisy się wzajemnie uzupełniają i nie da się z nich, przy zastosowaniu zasad wnioskowania prawniczego i logiki dojść do wniosków zaprezentowanych przez skarżącego.
Skarżący konsekwentnie utożsamia interesy funduszy i zarządzającego nim towarzystwa, co jest oczywistym błędem logicznym i prowadzi go do błędnych wniosków.
Także teza skarżącego, że wpływu na konkurencję na rynku funduszy nie ma sytuacja finansowa towarzystwa zarządzającego funduszem, a ma wysokość wynagrodzenia za zarządzenia pozbawiona jest jakiegokolwiek związku z obowiązującymi przepisami, zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Skarżący wprowadza także definicję „wynagrodzenia godziwego”, przez co rozumie wynagrodzenie „które pozwala pokryć niezbędne koszty skutecznego współzawodnictwa Funduszu na rynku otwartych funduszy emerytalnych”. Zdaniem skarżącego organ nadzoru nie wziął pod uwagę tego czynnika. W ocenie Stowarzyszenia ustawodawca nie posługuje się takim pojęciem jak „wynagrodzenie godziwe”. Nawet jednak przy przyjęciu założeń skarżącego, z danych finansowych PTE ING Nationale Nederlanden Polska wynika, że otrzymuje wynagrodzenie godziwe – które generuje ponad 14,27 mln PLN zysku netto miesięcznie. Z danych za I półrocze 2005 r. wynika, że PTE ING Nationale Nederlanden Polska otrzymało z tytułu zarządzania OFE prawie 134,5 mln PLN, a koszty związane z zarządzaniem OFE wyniosły nieco ponad 62,5 mln PLN, w tym ogólne koszty zarządzania PTE ok. 5,6 mln PLN, a koszty usług akwizycyjnych ok. 15,7 mln PLN.
Z powołanych danych liczbowych jednoznacznie wynika, że organ nadzoru prawidłowo ustalił, że brak jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do uznania, że podwyżka opłaty za zarządzanie prowadzić będzie do poprawy jakości obsługi członków OFE lub innych elementów konkurencji „niecelowej” jak chciałby skarżący. Organ nadzoru prawidłowo ustalił, że wynagrodzenie otrzymywane obecnie przez skarżącego w pełni wystarcza na generowanie zysków dla akcjonariuszy PTE przy zapewnieniu najwyższego możliwego poziomu jakości i usług świadczonych członkom OFE.
W ocenie Stowarzyszenia, wbrew stanowisku skarżącego, organ nadzoru prawidłowo uwzględnił w swoim postępowaniu stanowisko Sądu Najwyższego dotyczące OFE Generali i dokonał oceny proponowanej podwyżki właśnie z punktu widzenia długofalowego interesu członków OFE i poziomu świadczenia w momencie przechodzenia członka OFE na emeryturę. Organ nadzoru przekonywująco i w sposób nie budzący wątpliwości, wykazał, że zgoda na podwyższenie opłaty za zarządzanie przez skarżącego prowadzić będzie do naruszenia długofalowego interesu członków OFE i obniżenia wysokości poziomu świadczeń emerytalnych.
W swoich wyliczeniach skarżący pomija fakt, że po pierwsze brak jest jakichkolwiek przesłanek potwierdzających możliwość osiągnięcia wyższych stóp zwrotu w przypadku podwyższenia przez niego opłaty za zarządzanie, a po drugie pomija fakt, że podwyższenie opłaty za zarządzanie prowadzić będzie do ograniczenia konkurencji na rynku OFE, a w konsekwencji do pogorszenia wyników inwestycyjnych OFE na rynku silnie skoncentrowanych i zbliżonym do oligopolu. Zatem pominął fakt dalszej obniżki stóp zwrotu związanych właśnie z ograniczeniem konkurencji na rynku OFE związanym z eliminacją konkurencji cenowej, co prowadzi także do ograniczenia konkurencji niecelowej.
W ocenie Stowarzyszenia skarżący dokonał także błędnej wykładni art. 7 pkt 2 ustawy nowelizującej uznając, że wykazanie, że zachodzi którakolwiek z przesłanek tam zawartych jest wystarczające do uzyskania zgody organu nadzoru na podwyższenie opłaty za zarządzanie. Zdaniem Stowarzyszenia powyższe jest przesłanką konieczną, ale nie wystarczającą do wyrażenia zgody. W przypadku przyjęcia stanowiska skarżącego, że art. 7 ustawy nowelizującej jest samoistną podstawą decyzji organu nadzoru, z czym Stowarzyszenie się nie zgadza, to decyzja organu nadzoru miałaby charakter uznaniowy i organ nadzoru mógłby odmówić zgody na podwyższenie opłaty za zarządzanie ze względu na treść upoważnienia („organ nadzoru może wyrazić zgodę”). Nie budzi wątpliwości, że w tym przypadku wyrażenie „może” nie nakładałoby na organ nadzoru obowiązku wyrażenia zgody. W tym zakresie Stowarzyszenie, podtrzymuje swoje odmienne stanowisko dotyczące związku między art. 7 ustawy nowelizującej i art. 20 ustawy nowelizowanej i nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji w tym zakresie, nie miało to jednak w ocenie Stowarzyszenia wpływu na wynik postępowania, gdyż organ nadzoru wydał prawidłową decyzję i uwzględnienie przez organ nadzoru art. 20 ustawy nowelizowanej prowadziłoby do takiego samego rozstrzygnięcia, a jedynie do rozszerzenia podstaw prawnych decyzji i zmiany treści uzasadnienia.
Organ nadzoru nie przekazał Stowarzyszeniu kopii pełnomocnictwa dla pełnomocnika, który wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem Stowarzyszenie nie jest w stanie ustosunkować się do okoliczności, czy wniosek został wniesiony przez podmiot uprawniony.
Stowarzyszenie wnosi o utrzymanie w mocy decyzji z 24 sierpnia 2005 r. jako zgodnej z prawem i interesem członków OFE. W ocenie Stowarzyszenia argumenty skarżącego są wadliwe i niezgodne ze stanem faktycznym i zasadami wnioskowania oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i obowiązującymi przepisami prawa.
Prezes Stowarzyszenia
Dr Cezary Mech
Wiceprezes Stowarzyszenia
Paweł Pelc
Z działalności Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego UNFE:
Wiceprezes Stowarzyszenia Ewa Tomaszewska została wybrana 25 września 2005 r. senatorem RP z Warszawy. Gratulujemy!
Prezes Stowarzyszenia dr Cezary Mech przedstawił założenia programu gospodarczego w trakcie wieczoru wyborczego zorganizowanego w dniu 25 września 2005 r. przez PAIZ dla radców handlowych w Warszawie.
Prezes Stowarzyszenia dr Cezary Mech i Wiceprezes Stowarzyszenia Paweł Pelc wzięli udział w panelowych dyskucjach w trakcie konferencji w dniu 22 września 2005 r. zorganizowanej przez Stowarzyszenie Społeczno-Gospodarcze "Mazowsze" poświęconej programowi gospodarczemu i problemom związanym z barierami rynku pracy.
Wiceprezes Stowarzyszenia Paweł Pelc w dniu 19 września 2005 r. wziął udział w debacie poświęconej rozwojowi budownictwa mieszkaniowego zorganizowanej przez Puls Biznesu.
Prezes Stowarzyszenia dr Cezary Mech, jako współautor programu gospodarczego PiS, przedstawił w dniu 14 września 2005 r. na konferencji Wejście do strefy euro - polityka czy gospodarka? swoje stanowisko w sprawie przystąpienia Polski do strefy euro.
Wiceprezes Stowarzyszenia Paweł Pelc uczestniczył w dniu 7 września 2005 r. w posiedzeniu Panelu Konsultacyjnego CEIOPS, które odbyło się we Frankfurcie.
Zarząd Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego UNFE
Prezes – Dr Cezary Mech
Wiceprezes – Ewa Tomaszewska
Wiceprezes – Paweł Pelc
Adres Stowarzyszenia:
Stowarzyszenie Rynku Kapitałowego UNFE
Ul. Korzystna 7
03-623 Warszawa
www.srkunfe.webpark.pl
e-mail:
srkunfe@webpark.pl
Biuletyn Miesięczny
Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego